“Een superdag!”, begon Tim vanuit het bivak. “We hadden aan het begin van de etappe een klein probleempje bij de achterremmen. Het bandenaflaatsysteem werd te warm en begon te smelten. Toen we zagen dat de achterbanden leeg begonnen te lopen zijn we snel gestopt, slangetje losgekoppeld en we konden weer verder. Tweemaal zijn we voor een duinenpartij even gestopt om de banden af te laten lopen. We hebben het gewoon slim gespeeld. Niet gehaast, eigenlijk zijn we gewoon heel stabiel bezig geweest. En dat levert dan het mooiste resultaat tot nu toe op. Het gaat met de dag beter, dus het is jammer dat de proef van maandag geschrapt is. De navigatie van Tom was spot-on dus we kunnen die laatste dagen echt nog wel wat leuks laten zien.”
 
“Het was gewoon een heel mooie dag”, voegde Tom toe. “Het was wel een beetje spannend. In zo’n marathonetappe heb je geen assistentie dus je moet toch zorgen dat alles heel blijft. Gelukkig ging het serieus goed. Ik zie dat Tim de auto steeds beter leert kennen. Hij gaat steeds mooier rijden, steeds soepeler. Alles gaat meer vanzelf en daardoor wordt hij meer één met de auto. Ikzelf ben autocoureur en ik zit ernaast dus ik voel eigenlijk hetzelfde. Dat is hartstikke fijn. Mensen vragen me elke dag: ‘Joh, wanneer ga jij nou eens rijden?’ maar ik vind het prima zo. Don’t chance a winning team. Het maakt mij echt niet uit, ik voel me lekker zo. Tim vraagt me elke ochtend of ik wil rijden maar het is goed zo. Het is niet dat ik het risico niet wil nemen, echt niet, maar ik geniet gewoon als ik hem bezig zie.”
 
Het enthousiasme van de lokale Dakar-fans was weer enorm. Kippenvel van top tot teen voor Tom: “We kwamen net het dorp binnenrijden, echt serieus niet normaal. Geen enkele andere rijder wordt zo onthaald als wij. Dat zeg ik niet om mezelf schouderklopjes te geven want dat heb ik helemaal niet nodig. Het is fantastisch om te zien dat mensen waarderen hoe wij met onze dingen bezig zijn. Dat geeft je die unieke Dakar-emotie. Kippenvel all over.”